O Zlocie
O Śląsku cieszyńskim
Był rok 1290. W wyniku rozbicia dzielnicowego państwo piastowskie Bolesława Krzywoustego zostało podzielone na szereg księstw. Wtedy powstało m.in. Księstwo opolsko-raciborskie, którym władał Władysław Opolczyk. Następnie Księstwo to władca podzielił pomiędzy swoich synów i wówczas książę Mieszko I, zwany później Cieszyńskim objął we władanie rozległą krainę położoną między rzekami Ostrawicą na południu a Białką na północy.
Na swoją stolicę obrał wówczas już w pełni ukształtowany gród Cieszyn, a w Księstwie Cieszyńskim dynastia przez niego założona panowała przez następne 400 lat. Aby zapewnić samodzielny byt Księstwu położonemu na pograniczu interesów Królestwa Polskiego i Korony Czeskiej, książę Kazimierz I w 1327r. złożył hołd lenny królowi czeskiemu Janowi Luksemburskiemu, tym samym stało się zależne od Królestwa Czeskiego, choć z szeroką autonomią.
Na praskim dworze Karola IV następny Piastowicz książę Przemysław I „Noszak” pełnił odpowiedzialną funkcję ówczesnego „ministra spraw zagranicznych”. Kazimierz II został mianowany przez króla Władysława Jagiellończyka starostą generalnym Śląska. Wraz ze śmiercią Elżbiety Lukrecji w 1653r. linia Piastów Cieszyńskich wygasła, i Księstwo jako lenno koronne znalazło się pod rządami dynastii austriackich Habsburgów, wówczas już panujących w Czechach.
Księciem cieszyńskim był m.in. syn króla polskiego Augusta II Sasa, który jako Albert sasko-cieszyński rozpoczął industrializację regionu. Ostatni nominalny Książę Cieszyński Fryderyk Habsburg został pozbawiony swoich prerogatyw dopiero po I wojnie światowej. W wyniku czesko-polskich działań zbrojnych w 1919r., a następnie rokowań międzynarodowych dnia 28 lipca 1920r. obszar Księstwa zwanego już wówczas Śląskiem Cieszyńskim podzielono granicą państwową pomiędzy Polskę i Czechosłowację.
Jak wynika z powyższego szkicu Śląsk Cieszyński był poza granicami Rzeczpospolitej już od XIII w., lecz trzeba pamiętać, że jako jeden z pierwszych złożył już w dniu 28.10.1918r. akces przynależności do nieistniejącej jeszcze wówczas niepodległej Polski.
Ustroń - góry radości
Jest to jedna z najstarszych osad Księstwa Cieszyńskiego wzmiankowana już w 1305r. Najpierw jako wieś książęca, a od 1653r. przynależna do dynastii Habsburgów. W czasach kontrreformacji okoliczna ludność wyznania ewangelickiego chroniła się w górach przed prześladowaniami. Pozostałością jest jeden z „leśnych kościołów” na stokach Równicy. Po odkryciu występujących tutaj rud żelaza w 1772r. ks. Albert uruchomił hutę, kuźnię, odlewnię i walcownię. Osada stała się ważnym ośrodkiem hutnictwa i przemysłu maszynowego, i był to również początek uzdrowiskowej kariery osady. Zauważono bowiem, że kąpiele w wodzie ogrzanej żużlem wielkopiecowym pomagają odzyskać zdrowie. Już w 1804r. powstała pierwsza łaźnia, a po odkryciu w XIX w. pokładów borowiny i wód żelazistych w 1901r. powstał Zakład Kąpieli Borowinowych i Ustroń zmienił się w osadę letniskową zwłaszcza, że hutę jeszcze w XIX w. przeniesiono do Trzyńca. W latach międzywojennych po wykonaniu wielu inwestycji Ustroń stał się znaną miejscowością wypoczynkową dla Górnego Śląska. Po II wojnie świat nadal inwestowano w zaplecze lecznicze, sanatoryjne i uzdrowiskowe i powstały m.in. dzielnice Jaszowiec i Zawodzie. Dzięki dogodnym połączeniom komunikacyjnym i wspaniałemu położeniu w dolinie Wisły otoczonej beskidzkimi „gróniami”, już jako miasto Ustroń (od 1956r.) jest miejscem, gdzie masowo przyjeżdżają kuracjusze, miłośnicy górskich wędrówek pieszych i rowerowych, a także amatorzy sportów zimowych.
